NOM eat

Al zolang ik me kan herinneren eet ik graag. Als kind reisde ik al heel vaak met mijn ouders en zus. Wanneer we herinneringen van de reizen ophalen zijn het vaak de gerechten die we aten waaraan we terugdenken. ‘Hmm die pistoufeesten in Zuid-Frankrijk, we moeten dat zelf ook eens maken’, ‘Herinner je je nog dat sapje in die tapasbar in Barcelona?’ ‘… en dat dessert op de berg in Frankrijk, met yoghurt, vijgen en honing’ ‘ooooh en die pasta op het strand in Spanje met curry en scampi’s’ ‘hmm die gebakken viskes op de dijk’ ‘… en dat restaurant op de top van de Mas Nou waar het zo lekker was, jaaaa!’.

Altijd al een goeie eter geweest ik. Vlees en vis at ik ook graag, enorm graag. Geen al te rare dingen liefst en zeker niet met bloed, maar zo van die droge veggieburgers hoefde toch ook echt wel niet. Nee dank u. Mijn zus kwam al sneller tot inzicht en werd op haar twaalfde veggie. Ik vond dat wel cool en wilde dat ook wel, maar het lukte mij niet. Ik at te graag vlees.

In 2013 besloot mee te doen aan Dagen Zonder Vlees, een campagne die de Belg aanspoort om veertig dagen minder vlees en vis te eten. Ik verving hier en daar mijn vlees al wel eens door vegetarische gerechten hoor, maar all the way veggie had ik nog niet gedaan. Dat ging moeilijk worden… Maar, het knaagde ook aan mij, al dat dierenleed… Hoewel ik me er toen nog niet echt in verdiept had. Let’s give it a try. Moeilijk? Nope. Helemaal niet eigenlijk. Verbazingwekkend gemakkelijk vond ik het.

BESTE BESLISSING OOIT! Ik ben zo blij dat ik die veertig dagen geprobeerd heb en heb ervaren hoe gemakkelijk het was om geen vlees en vis meer te eten. Intussen kan ik het me gewoon niet meer inbeelden dat ik het wel nog zou eten. Ik heb me dan ook verdiept in dierenleed, en de ecologische onlogica van de vleesindustrie en ik zou het ook niet meer anders willen.

Veganisme begreep ik wel van zodra dat ik veggie werd, maar vegan zou ik toch wel écht nooit worden. Ik had al mijn vlees én vis opgegeven. Van mijn kaas moesten ze afblijven. Intussen toch 95% vegan, oeps :).

Tja, als overtuigd vegetariër, voornamelijk uit overwegingen die gebaseerd zijn op dierenleed, kan je zuivel en eieren moeilijk als diervriendelijk beschouwen. De industrie is gewoon zo fucked up, ik kan er niet bij. Na een halve (ja, ik kon niets meer zien door mijn traanogen) Earthlings te kijken ben ik goed beginnen nadenken. Af en toe eet ik nog kaas en eieren. Bij sociale gelegenheden, op feestjes, af en toe als we uit eten gaan, als vrienden voor me koken … Ik heb het nog heel moeilijk om van kaas en sommige andere dingen af te blijven als het voor mijn neus staat. Af en toe ‘zondigen’ (want zo voelt dat voor mij aan) bij zulke gelegenheden, maakt het voor mij ook alleen haalbaarder. Maar ik heb al zo ongelooflijk veel bijgeleerd en ik ben enorm blij met mijn keuze om niet te willen bijdragen aan dierenleed. Als ik zelf kook is het volledig vegan en ik deel dan ook graag mijn ontdekkingstocht in de keuken met jullie.

Tegelijkertijd begon ik me over andere dingen die ik kocht ook meer vragen te stellen. Wie maakt mijn kleding, en vooral, in welke omstandigheden? Waarom Chiquita-bananen echt niet oké zijn. En slaafvrije chocolade, wat is dat? … Ik wil natuurlijk niet alleen een dierenleedvrije wereld, ook mensenleed is niet meer van deze tijd. Moderne slavernij kan gewoon écht niet in een wereld vol overvloed. Je zal hier dus ook mijn ervaringen, informatie en tips rond fair fashion, eerlijke voeding enzovoort terugvinden. Aangezien ik zelf ook graag bijleer: tips zijn altijd welkom.

Ohja, dat van ‘van mijn kaas blijf je af’, nu is dat met avocado’s. Ik weet dat het niet oké is, maar je moet mij even iets gunnen, oké? 😦 ik probeer al te minderen. Thanks! (tips over mensenleedvrije avocado’s: MOOORE than welcome! Would be the best thing ever!)

fantje kopie grijs

Veel leesplezier! x Lisa

Advertenties